عکاسی کولیودون مرطوب گای بلینگهام؛ ثبت پرتره های شبیه به ارواح با تکنیک سال 1851 - مجله گیلاسفا

در این مقاله قصد داریم به آنالیز روند کاری گای بلینگهام (Guy Bellingham)، عکاس برجسته بریتانیایی بپردازیم که با استفاده از فرآیند کولیودون مرطوب (wet plate collodion) تصاویری اثیری و شبیه به ارواح خلق می نماید. چرا هنرمندان معاصر دوباره به این روش های سخت و طاقت فرسا روی آورده اند و جادوی نهفته در این صفحات شیشه ای چیست؟

برای درک اهمیت کار بلینگهام، باید به میانه های قرن نوزدهم سفر کنیم؛ زمانی که هر تصویر حاصل یک مکاشفه شیمیایی طولانی مدت بود و عکاس باید نقش یک کیمیاگر را ایفا می کرد. فرآیند عکاسی کولیودون مرطوب که به علت سرعت ظاهر شدن نسبی به پولاروید ویکتوریایی معروف شده، جهانیی از جزئیات و نویزهای بصری تصادفی را به نمایش می گذارد که در هیچ سنسور دیجیتالی یافت نمی گردد. در ادامه با تحلیل دقیق مراحل فنی، چالش های محیطی، ابعاد روانشناختی این سبک و دلایل اهدای نشان معتبر انجمن سلطنتی عکاسی به این هنرمند، به اعماق این هنر تاریک و اسرارآمیز رسوخ خواهیم کرد.

لیست مطالب

• 1. تاریخچه عکاسی کولیودون مرطوب و ابداع آرچر
• 2. فرآیند شیمیایی تاریکخانه سیار و جادوی نقره
• 3. گای بلینگهام و احیای هنر عکاسی دوره ویکتوریا
• 4. چرا عکس های کولیودون شبیه ارواح سرگردان هستند
• 5. چالش باد و نور در ثبت پرتره های جاودان
• 6. اهمیت جایزه و همکار انجمن سلطنتی عکاسی انگلستان
• 7. تفاوت های بنیادین پولاروید ویکتوریایی با عکاسی دیجیتال مدرن
• 8. سم شناسی و خطرات کار با اتر و جیوه در قرن نوزدهم
• 9. روانشناسی عکاسی کند و بازگشت به اصالت هنر
• 10. تأثیر نور فرابنفش در ثبت جزئیات غیرقابل تماشا
• 11. حضور عکاسی خیس در سینما و هنرهای معاصر
• 12. راهنمای کاربردی برای آغاز عکاسی کولیودون مرطوب امروز

????مختصر و مفید

عکاسی کولیودون مرطوب یا پولاروید ویکتوریایی یک روش قدیمی ثبت تصویر متعلق به سال 1851 میلادی است که در آن صفحات شیشه ای یا فلزی با مواد شیمیایی حساس به نور پوشانده می شوند. گای بلینگهام با احیای این تکنیک و ایجاد پرتره هایی با جزئیات خیره نماینده و حالتی شبیه به ارواح برخاسته از مه پیروز به دریافت نشان همکار انجمن سلطنتی عکاسی شده است. این روش به علت احتیاج به تاریکخانه فوری و حساسیت بالا به نور فرابنفش، تصاویری بسیار شفاف با عمق میدان منحصربه فرد فراوری می نماید. در عصر دیجیتال، این رویکرد آنالوگ واکنشی هنری به سرعت سرسام آور فناوری و کوششی برای بازگرداندن ارزش به هر فریم عکس محسوب می گردد. فرآیند شیمیایی پیچیده آن شامل اتر، پنبه باروت و نیترات نقره است که هر تصویر را به اثری غیرقابل تکثیر تبدیل می نماید.

تاریخچه عکاسی کولیودون مرطوب و ابداع آرچر

در سال 1851 میلادی، مجسمه ساز و عکاس انگلیسی به نام فردریک اسکات آرچر (Frederick Scott Archer) فرآیندی را معرفی کرد که صنعت عکاسی نوپا را تکان داد. پیش از ابداع آرچر، عکاسان مجبور بودند بین روش داگرئوتیپ (daguerreotype) که تصاویری بسیار دقیق اما غیرقابل تکثیر روی صفحات فلزی گران قیمت ایجاد می کرد، و روش کالوتایپ (calotype) که تصاویری کاغذی و تارتر فراوری می کرد، یکی را انتخاب نمایند. آرچر با ترکیب ویژگی های مثبت هر دو روش و استفاده از شیشه به عنوان بستر تصویر، روشی را ابداع کرد که علاوه بر وضوح بی نظیر، امکان چاپ نسخه های متعدد را نیز فراهم می کرد. این نوآوری بزرگ با وجود سختی های اجرایی فراوان، به سرعت به استاندارد طلایی عکاسی در سراسر جهان تبدیل شد و تا اواخر دهه 1880 میلادی پادشاهی بی رقیب خود را حفظ کرد.

با این حال، سرنوشت آرچر بسیار غم انگیز بود؛ او اختراع خود را ثبت پتنت نکرد تا همه مردم جهان بتوانند به صورت رایگان از آن استفاده نمایند. این تصمیم بزرگ منشانه باعث شد که او در فقر مطلق از جهان برود، در حالی که دیگران با استفاده از روش او ثروت های کلانی به دست آوردند. روش کولیودون مرطوب انقلابی در مستندسازی جنگ ها، پرتره نگاری های خانوادگی دوره ویکتوریا و ثبت اکتشافات جغرافیایی ایجاد کرد. تصاویری که از جنگ داخلی آمریکا به وسیله عکاسانی چون متیو بردی ثبت شد، همگی مدیون این تکنیک پیشگامانه بودند که واقعیت عریان جنگ را با جزئیاتی تکان دهنده به اتاق نشیمن شهروندان آورد.

فرآیند شیمیایی تاریکخانه سیار و جادوی نقره

اساس شیمیایی فرآیند کولیودون مرطوب بر پایه ماده ای چسبنده به نام کولیودون است که از حل کردن پنبه باروت (guncotton) در مخلوطی از اتر و الکل به دست می آید. عکاس ابتدا این مایع غلیظ را با نمک های یدور و برمور مخلوط نموده و با مهارتی خاص روی یک صفحه شیشه ای تمیز پخش می نماید تا لایه ای یکنواخت ایجاد گردد. در مرحله بعد و پیش از خشک شدن اتر، صفحه باید در تاریکی مطلق وارد حمامی از محلول نیترات نقره (silver nitrate) گردد تا هالیدهای نقره حساس به نور روی صفحه شکل بگیرند. تمام این فرآیند باید در عرض چند دقیقه انجام گردد، زیرا اگر صفحه شیشه ای خشک گردد، حساسیت خود را به نور از دست می دهد و دیگر امکان ثبت تصویر روی آن وجود نخواهد داشت.

پس از حساس شدن صفحه به نور، آن را در یک نگهدارنده مخصوص تاریک به نام هلدر قرار داده و درون دوربین های فانوسی بزرگ قطع بزرگ می گذارند. پس از نوردهی که معمولاً چند ثانیه طول می کشد، عکاس باید به سرعت صفحه را به تاریکخانه موقت برده و با استفاده از اسید سولفات آهن آن را ظاهر کند. فرآیند ثبوت تصویر نیز با استفاده از پتاسیم سیانور یا سدیم تیوسولفات انجام می گردد که در این لحظه، تصویر منفی به یک پرتره مثبت و درخشان نقره ای تبدیل می گردد. جادوی کار در این است که کل مراحل تهیه، نوردهی، ظهور و تثبیت باید در یک بازه زمانی فشرده حداکثر ده دقیقه ای انجام گردد که احتیاجمند دقت بالا و اعصابی پولادین است.

گای بلینگهام و احیای هنر عکاسی دوره ویکتوریا

گای بلینگهام یکی از معدود عکاسان معاصر است که زندگی خود را وقف احیای این فرآیند طاقت فرسا و در عین حال جادویی نموده است. او در استودیوی خود در انگلستان، با استفاده از دوربین های چوبی قدیمی و لنزهای برنجی عتیقه، پرتره هایی خلق می نماید که گویی مستقیماً از دل قرن نوزدهم بیرون آمده اند. بلینگهام معتقد است که عکاسی کولیودون مرطوب به او اجازه می دهد تا ارتباطی عمیق تر و فیزیکی تر با فرآیند ثبت تصویر برقرار کند، چیزی که در جهانی سنسورهای دیجیتال کاملاً از بین رفته است. او هر صفحه شیشه ای را یک اثر هنری منحصر به فرد می داند که هرگز نمونه دومی از آن وجود نخواهد داشت.

کوشش های بلینگهام تنها به بازسازی فرمول های قدیمی محدود نمی گردد، بلکه او کوشش می نماید تا با استفاده از پتانسیل های بصری این روش، بیانی معاصر ارائه دهد. پرتره های او از افراد امروزی با لباس های مدرن اما با تکنیک 170 سال پیش، تضادی مفهومی و مجذوب کننده ایجاد می نماید که بیننده را به تامل وامی دارد. او با سفر به نقاط مختلف و حمل یک تاریکخانه سیار در پشت خودروی خود، سختی های کار در فضای باز را به جان می پذیرد تا بتواند تصاویری واقعی و بدون روتوش های مصنوعی دیجیتال ثبت کند.

چرا عکس های کولیودون شبیه ارواح سرگردان هستند

یکی از شاخص ترین ویژگی های بصری آثار گای بلینگهام، ظاهر وهم آلود و شبه گون تصاویر اوست که به توصیف بسیاری، مانند ارواحی برخاسته از مه به نظر می رسند. این افکت بصری خاص به چند عامل فنی و شیمیایی بستگی دارد که مهم ترین آن ها حساسیت پایین مواد شیمیایی کولیودون به نور است. این موضوع باعث می گردد که زمان نوردهی بسیار طولانی تر از عکاسی مدرن باشد و هرگونه تکان خوردن جزیی سوژه، به خصوص پلک زدن یا تنفس، باعث ایجاد حالتی محو و شبح وار در تصویر گردد. بعلاوه، نوسانات غلظت شیمیایی در لبه های صفحه شیشه ای افکت های بصری تصادفی ایجاد می نماید که به این وهم آلودگی دامن می زند.

عامل دیگر، حساسیت طیفی خاص کولیودون است که تنها به نورهای آبی و فرابنفش پاسخ می دهد و نورهای قرمز و زرد را ثبت نمی نماید. این ویژگی باعث می گردد که رنگ پوست انسان تیره ظاهر گردد، رگ های زیرپوستی نمایان تر شوند و چشم های روشن حالتی درخشان و غیرزمینی پیدا نمایند. این ترکیب از وضوح فوق العاده بالا در بخش های ثابت تصویر و تاری های ناشی از حرکت در بخش های دیگر، حسی شبیه به نقاشی های امپرسیونیستی یا تصاویر احضار ارواح در دوران ویکتوریا ایجاد می نماید که مخاطب امروزی را به شدت مجذوب خود می سازد.

چالش باد و نور در ثبت پرتره های جاودان

عکاسی در خارج از استودیو با استفاده از روش کولیودون مرطوب شبیه به یک کابوس لجستیکی است که هر عکاسی جرات رویارویی با آن را ندارد. تغییرات دما و رطوبت محیط مستقیماً بر سرعت خشک شدن لایه کولیودون روی صفحه شیشه ای تأثیر می گذارد؛ در روزهای گرم تابستان، عکاس تنها چند دقیقه کوتاه برای انجام کل فرآیند فرصت دارد. باد شدید می تواند گرد و غبار را روی صفحه مرطوب بنشاند و لکه هایی دائمی روی تصویر نهایی ایجاد کند که کل زحمات عکاس را از بین می برد. گای بلینگهام برای غلبه بر این مسائل مجبور است یک چادر مسافرتی کوچک تاریکخانه یا یک کاروان تجهیزشده را همیشه به همراه داشته باشد.

نور طبیعی خورشید نیز چالش بزرگ دیگری است، زیرا شدت نور فرابنفش در طول روز و در فصول مختلف سال به شدت نوسان دارد. از آنجا که نورسنج های دیجیتال امروزی نمی توانند نور فرابنفش را به درستی میزان گیری نمایند، عکاس کولیودون باید بر اساس تجربه شخصی و حس خود زمان نوردهی را حدس بزند. یک ثانیه خطای محاسباتی می تواند عکس را کاملاً تاریک (نوردهی کم) یا کاملاً سفید (نوردهی بیش از حد) کند. این وابستگی شدید به شرایط جوی و محیطی، عکاسی کولیودون را به یک هنر زنده و چالش برانگیز تبدیل نموده که هر فریم آن حاصل مبارزه با طبیعت است.

اهمیت جایزه و همکار انجمن سلطنتی عکاسی انگلستان

انجمن سلطنتی عکاسی انگلستان (Royal Photographic Society) که در سال 1853 میلادی تأسیس شده، یکی از قدیمی ترین و معتبرترین نهادهای عکاسی در جهان است. دریافت عنوان همکار (Fellowship - FRPS) بالاترین سطحی است که یک عکاس می تواند از این انجمن دریافت کند و نشان دهنده تسلط بی چون وچرا بر تکنیک و داشتن دیدگاه هنری منحصربه فرد است. اهدای این نشان به گای بلینگهام برای کارهای پرتره او با روش کولیودون مرطوب، تأییدی رسمی بر ارزش هنری و تاریخی کوشش های او در دوران مدرن است. داوران این انجمن با آنالیز دقیق کیفیت فنی صفحات شیشه ای او، به این نتیجه رسیدند که آثار او استانداردهای زیبایی شناختی قرن نوزدهم را با نگاهی نو ترکیب نموده است.

این پیروزیت بزرگ نشان داد که در دوران اشباع تصاویر دیجیتال و سلفی های بی شمار گوشی های هوشمند، هنوز جا برای تقدیر از هنرهای دستی و زمان بر وجود دارد. بلینگهام با دریافت این جایزه، نه تنها به عنوان یک عکاس ماهر، بلکه به عنوان نگهبان یک میراث فرهنگی فراموش شده شناخته شد. این رویداد الهام بخش بسیاری از عکاسان جوان در سراسر جهان شد تا دوربین های دیجیتال خود را کنار بگذارند و به کشف دوباره فرآیندهای شیمیایی و تاریخی عکاسی بپردازند.

تفاوت های بنیادین پولاروید ویکتوریایی با عکاسی دیجیتال مدرن

مقایسه عکاسی کولیودون با عکاسی دیجیتال مدرن، مقایسه دو فلسفه کاملاً متفاوت در برخورد با زمان و تصویر است. در عکاسی دیجیتال، تصاویر به صورت فایل های صفر و یک روی کارت حافظه ذخیره می شوند و بی نهایت بار قابل کپی، ویرایش و حذف هستند. اما یک صفحه کولیودون مرطوب، یک شیء فیزیکی و مادی است که ذرات نقره واقعی روی سطح شیشه آن نشسته و تصویر را شکل داده اند. این ویژگی باعث می گردد که هر عکس کولیودون یک نسخه اصلی (original) و غیرقابل تکرار باشد که لمس آن، حس ارتباط با یک پدیده مادی واقعی را منتقل می نماید.

از نظر رزولوشن و وضوح تصویر، کولیودون مرطوب به علت عدم وجود ساختار پیکسلی، وضوحی تقریباً بی نهایت دارد که حتی پیشرفته ترین سنسورهای دیجیتال امروزی نیز در بازنمایی بافت ظریف آن دچار مشکل می شوند. در حالی که دوربین های مدرن کوشش می نمایند تا نویزها را حذف نموده و تصویری کاملاً تمیز ارائه دهند، عکاسی کولیودون تمام نواقص شیمیایی، خراش ها و نوسانات نوری را به عنوان بخشی از هویت هنری اثر پذیرا می گردد. این تفاوت در رویکرد، عکاسی آنالوگ خیس را به یک تجربه حسی و فیزیکی تبدیل می نماید که در تضاد کامل با خنثی بودن تصاویر دیجیتال واقع شده است.

سم شناسی و خطرات کار با اتر و جیوه در قرن نوزدهم

عکاسی در قرن نوزدهم کار آسانی نبود و خطرات جانی زیادی برای پیشگامان این صنعت به همراه داشت. مواد شیمیایی مورد استفاده در فرآیند کولیودون مرطوب به شدت سمی، فرار و در بعضی موارد انفجاری بودند. برای مثال، اتر که به عنوان حلال در کولیودون استفاده می گردد، مایعی به شدت فرار و اشتعال زا است که استنشاق مداوم بخارات آن می تواند باعث بیهوشی، آسیب های مغزی و در درازمدت اعتیاد گردد. از سوی دیگر، پنبه باروت که ماده پایه کولیودون است، یک ماده منفجره نظامی به شمار می رفت که نگهداری نادرست آن می توانست به انفجار استودیو منجر گردد.

خطرناک ترین بخش کار، استفاده از پتاسیم سیانور برای ثبوت تصویر بود که گازی بسیار سمی آزاد می کرد و تماس پوستی با آن یا بلعیدن ناخواسته میزان کمی از آن مرگ فوری را در پی داشت. در دوران ویکتوریا، بسیاری از عکاسان به علت عدم آگاهی از نکات ایمنی و کار در اتاق های بدون تهویه مناسب، دچار مسمومیت های مزمن ریوی، پوستی و عصبی می شدند. امروزه هنرمندانی مانند گای بلینگهام با رعایت پروتکل های ایمنی مدرن، استفاده از ماسک های فیلتردار و سیستم های تهویه پیشرفته کوشش می نمایند تا خطرات این جادوی شیمیایی را به حداقل برسانند.

روانشناسی عکاسی کند و بازگشت به اصالت هنر

جنبش عکاسی کند (Slow Photography) واکنشی روانشناختی و فرهنگی به شتاب زدگی زندگی معاصر و فوریت جهانی مجازی است. در عکاسی کولیودون، به علت مراحل طولانی آماده سازی، سوژه باید دقایق زیادی را روی صندلی بنشیند و با عکاس تعامل داشته باشد تا عکس نهایی ثبت گردد. این انتظار طولانی مدت و سکون اجباری، حالتی از تمرکز و حضور در لحظه را ایجاد می نماید که کاملاً متفاوت از تجربه ثبت ده ها عکس پیاپی با گوشی تلفن همراه است. سوژه در این فرآیند متوجه ارزش زمان و اهمیتی که برای ثبت چهره اش گذاشته می گردد، خواهد شد.

این روش عکاسی نوعی مراقبه یا مدیتیشن به شمار می رود که در آن عکاس و سوژه در یک همکاری تنگاتنگ برای خلق یک اثر هنری شریک می شوند. پرتره های به دست آمده معمولاً حالتی جدی، عمیق و متفکرانه دارند، زیرا نگه داشتن یک لبخند مصنوعی برای چندین ثانیه مداوم غیرممکن است. به همین علت، چهره های ثبت شده در آثار بلینگهام فاقد نقاب های اجتماعی روزمره بوده و اصالت روحی عمیقی را به نمایش می گذارند که بیننده را به فکر فرو می برد.

تأثیر نور فرابنفش در ثبت جزئیات غیرقابل تماشا

یکی از شگفتی های علمی عکاسی کولیودون مرطوب، حساسیت فوق العاده آن به طیف نور فرابنفش (ultraviolet) است که خارج از محدوده دید انسان واقع شده است. این ویژگی باعث می گردد تصاویری ثبت شوند که با آنچه ما با چشم غیرمسلح می بینیم تفاوت های آشکاری دارند. به عنوان مثال، لکه های پوستی، کک ومک ها و آسیب های ناشی از نور خورشید که در حالت عادی زیر پوست پنهان هستند، در عکس های کولیودون با وضوح بالا و به رنگ تیره نمایان می شوند. این پدیده به پرتره ها عمق و بافتی بسیار واقعی و در عین حال دراماتیک می بخشد که گویی تاریخچه زندگی فرد روی پوستش حک شده است.

علاوه بر پوست، رنگ لباس ها و اشیاء نیز دستخوش تغییرات جالبی می گردد؛ رنگ های گرم مانند قرمز و زرد که نور فرابنفش را جذب می نمایند، در عکس به رنگ مشکی یا خاکستری تیره دیده می شوند، در حالی که رنگ های سرد مانند آبی روشن بسیار درخشان و سفید ثبت می گردند. این جابجایی در درک تناژ رنگ ها، کنتراست های غیرمنتظره ای ایجاد می نماید که به آثار گای بلینگهام هویتی منحصربه فرد می دهد. این نگاه علمی به نور، نشان می دهد که چگونه یک تکنولوژی قدیمی می تواند لایه های پنهان واقعیت را آشکار کند.

حضور عکاسی خیس در سینما و هنرهای معاصر

در سال های اخیر، هنر عکاسی کولیودون مرطوب بار دیگر جایگاه خود را در گالری های هنرهای معاصر و حتی صنعت سینما پیدا نموده است. کارگردانان و مدیران فیلمبرداری برای ایجاد حس واقع گرایی تاریخی و انتقال فضاهای تاریک و گوتیک، از این تکنیک یا شبیه سازی های دقیق آن استفاده می نمایند. به عنوان مثال، در ساخت فیلم فانوس دریایی (The Lighthouse) ساخته رابرت اگرز، از فیلترها و لنزهای خاصی استفاده شد تا ظاهر بصری فیلم کاملاً شبیه به صفحات عکاسی قرن نوزدهم ارتوکروماتیک گردد. این رویکرد هنری نشان می دهد که زیبایی شناسی سنتی هنوز تا چه حد بر فکر مخاطبان تأثیرگذار است.

کلکسیونرهای هنری نیز ارزش زیادی برای صفحات اورجینال شیشه ای (آمبروتایپ) و فلزی (تین تایپ) قائل هستند، زیرا این آثار به عنوان اشیای فیزیکی لمس شدنی، کیفیت موزه ای دارند. گای بلینگهام با نمایش آثار خود در نمایشگاه های مختلف، توانسته است توجه منتقدان هنری را به این نکته جلب کند که عکاسی کولیودون صرفاً یک بازسازی تاریخی نیست، بلکه ابزاری قدرتمند برای بیان مفاهیم فلسفی مانند زوال، مرگ، حافظه و گذر زمان است. آثار او نشان می دهند که چگونه گذشته می تواند در خدمت فهم عمیق تر امروز قرار گیرد.

راهنمای کاربردی برای آغاز عکاسی کولیودون مرطوب امروز

برای کسانی که شیفته این جادوی سیاه و سفید شده اند و می خواهند عکاسی کولیودون مرطوب را آغاز نمایند، مسیر همواری وجود ندارد اما تجربه آن بسیار ارزشمند است. نخستین قدم، تهیه یک دوربین قطع بزرگ (حداقل 4 در 5 اینچ یا بزرگتر) مجهز به یک هولدر شیشه مخصوص است که بتواند صفحات مرطوب را نگه دارد. بعلاوه خرید یک لنز قدیمی برنجی دوره ویکتوریا (مانند لنزهای پتزوال) به علت ایجاد بوکه های دایره ای شکل خاص و فوکوس نرم در لبه ها، برای رسیدن به آن ظاهر کلاسیک بسیار توصیه می گردد.

سپس باید در پی تهیه مواد شیمیایی پایه مانند کولیودون خام، اتر، الکل، نیترات نقره و اسیدهای ظهور رفت که به علت قوانین سخت گیرانه حمل و نقل مواد شیمیایی، تهیه آن ها ممکن است چالش برانگیز باشد. ساخت یک تاریکخانه کوچک سیار با استفاده از چادرهای مسافرتی مخصوص و نور قرمز ایمن، بخش ضروری دیگری از کار است. آغاز این مسیر احتیاجمند مطالعه دقیق کتاب های راهنما، شرکت در کارگاه های آموزشی و پذیرش شکست های متعدد در اولین کوشش هاست؛ اما لحظه ای که اولین تصویر نقره ای روی صفحه شیشه ای در ظرف ثبوت ظاهر می گردد، تمام سختی ها فراموش خواهد شد.

جمع بندی نهایی

احیای روش عکاسی کولیودون مرطوب به وسیله هنرمندانی چون گای بلینگهام، فراتر از یک ادای احترام ساده به تاریخ است؛ این رویکرد نوعی طغیان هنری علیه شتاب زدگی و مصرف گرایی بی حدومرز در عصر دیجیتال به شمار می رود. تصاویر شبح وار و فوق العاده دقیقی که با این فرآیند ثبت می شوند، ارزش زمان، فیزیکالیته هنر و جادوی تعامل انسان با شیمی را به ما یادآوری می نمایند. اهدای نشان همکار انجمن سلطنتی عکاسی به بلینگهام ثابت می نماید که هنر اصیل، هرچقدر هم که سخت و کند باشد، جایگاه ابدی خود را در قلب فرهنگ بشری حفظ خواهد نمود و همیشه مخاطبان را به شگفتی وا خواهد داشت.

سوالات متداول

1. تفاوت آمبروتایپ و تین تایپ در عکاسی کولیودون مرطوب چیست؟

آمبروتایپ تصاویری است که روی صفحات شیشه ای شفاف یا رنگی ثبت می گردد و برای تماشا تصویر مثبت باید یک پس زمینه تیره پشت آن قرار گیرد. در مقابل، تین تایپ تصاویری است که مستقیماً روی صفحات فلزی سیاه یا تیره ثبت می گردد و احتیاجی به پس زمینه ندارد. هر دو روش از فرآیند کولیودون مرطوب استفاده می نمایند اما بستر فیزیکی متفاوتی دارند. تین تایپ ها به علت مقاومت فلز دوام بیشتری نسبت به صفحات شیشه ای شنماینده دارند.

2. چرا به این روش نام پولاروید ویکتوریایی داده اند؟

در دوران ویکتوریا، این روش سریع ترین راه برای فراوری یک عکس نهایی در محل عکاسی بود. از آنجا که کل مراحل ظهور و تثبیت در کمتر از ده دقیقه انجام می شد، عکاس می توانست عکس آماده را بلافاصله به مشتری تحویل دهد. این شباهت کارکردی به دوربین های فوری پولاروید در قرن بیستم، باعث شد تا هنرمندان امروزی به شوخی آن را پولاروید ویکتوریایی بنامند. این ویژگی در زمان خود یک پیشرفت انقلابی در سرعت دسترسی به تصاویر بود.

3. آیا صفحات عکاسی کولیودون با گذشت زمان خراب می شوند؟

اگر صفحات پس از شستشو با لاک مخصوص (ورنی) پوشانده شوند، مقاومت بسیار بالایی در برابر هوا و رطوبت خواهند داشت. بسیاری از عکس های کولیودون متعلق به دهه 1850 هنوز با همان کیفیت روز اول به جای مانده اند که نشان دهنده پایداری شیمیایی بالای نقره روی شیشه است. با این حال، ضربه فیزیکی و شکستن شیشه بزرگ ترین خطری است که این آثار هنری ارزشمند را تهدید می نماید. نگهداری در شرایط دمایی مناسب طول عمر آن ها را به چند قرن افزایش می دهد.

4. چرا کارهای گای بلینگهام تا این حد در گالری های هنری محبوب شده است؟

آثار او به علت تک نسخه ای بودن و داشتن بافت های فیزیکی غیرقابل شبیه سازی، ارزش کلکسیونی بالایی دارند. مخاطبان امروز از بی نهایتی تصاویر دیجیتال خسته شده اند و در پی آثاری با هویت مادی و فیزیکی منحصربه فرد می گردند. هنر بلینگهام پیوندی میان گذشته و حال برقرار می نماید که از نظر فلسفی و زیبایی شناختی بسیار عمیق است. هر فریم از کارهای او داستانی از کوشش، زمان و کیمیاگری را روایت می نماید.

5. آیا نوردهی طولانی در عکاسی کولیودون برای سوژه ها سخت است؟

بله، نشستن بدون حرکت برای چند ثانیه تا چند دقیقه می تواند برای سوژه ها بسیار چالش برانگیز باشد. در قرن نوزدهم حتی از نگه دارنده های فلزی مخفی برای ثابت نگه داشتن سر سوژه ها استفاده می شد. هرگونه حرکت جزیی باعث محو شدن چشم ها یا چهره می گردد که البته بخشی از زیبایی این سبک است. این سکون اجباری باعث می گردد که پرتره ها حالتی عمیق و متمایز به خود بگیرند.

6. لنزهای پتزوال چه تأثیری در خروجی این تصاویر دارند؟

لنزهای پتزوال که در سال 1840 ابداع شدند، به علت ایجاد فوکوس بسیار تیز در مرکز و محوشدگی دایره ای شکل در لبه ها شناخته می شوند. این افکت اپتیکی، تمرکز بیننده را به شدت روی چهره سوژه جلب نموده و پس زمینه را به حالتی رویایی تبدیل می نماید. ترکیب این لنز با صفحات کولیودون، هویت بصری کلاسیک دوران ویکتوریا را بازسازی می نماید. عکاسان امروزی ارزش زیادی برای این ویژگی های اپتیکی خاص قائل هستند.

7. بزرگ ترین مانع برای یادگیری عکاسی کولیودون مرطوب چیست؟

دسترسی به مواد شیمیایی سمی و تجهیزات تاریکخانه سیار بزرگ ترین چالش پیش روی علاقه مندان است. بعلاوه، یادگیری مهارت پوشاندن یکنواخت صفحه شیشه ای با کولیودون احتیاج به تمرین مداوم و تجربی فراوان دارد. هزینه های اولیه خرید دوربین های قطع بزرگ و لنزهای برنجی قدیمی نیز نسبتاً بالاست. با این وجود، جوامع آنلاین و کارگاه های تخصصی امروزه راه را برای یادگیری این هنر هموارتر نموده اند.